Via mijn zus hoorde ik in het voorjaar van 2022 van dit wooninitiatief. Direct was ik geïnteresseerd. Het deed me denken aan een halve eeuw geleden, aan wilde plannen om samen met vrienden te gaan wonen in een leegstaand klooster of oude fabriek. Weliswaar is het nu anders dan toen maar mijn ogen glinsterden toen mijn zus erover vertelde.
Balans
Ik ging kennismaken en was direct enthousiast. Geen twijfels of aarzelingen. Fijn dat dit nog op mijn pad mocht komen. Met gelijkgestemden een gezellige, prettige en gezonde woonplek realiseren waar je jezelf kunt zijn en gerespecteerd wordt om wie je bent. En ik kon direct aan de slag: als voorzitter van het bestuur. Mijn bijdrage aan de verwezenlijking van dit project. Uitdagingen te over.
Het is de kunst om de balans te vinden. Dan ben je in gesprek over verwachtingen, wat je samen wilt doen en wat niet, waar de grenzen liggen van elkaar helpen en voor elkaar zorgen of over hoe knelpunten opgelost kunnen worden.
Natuurlijk zijn er verschillen van inzicht, spelen irritaties op, stoort iemand zich aan het gedrag van deze of gene. De sleutel van succes is dialoog, respect, de ander iets gunnen, je eigen belang [soms] opzijzetten. Kortom: eerst geven, dan nemen.
Kartrekker
Wat ik hier wil brengen is me wel duidelijk. Ik kom uit de zorg en zorg nog altijd graag. Dat kan van alles zijn en is afhankelijk wat er gevraagd wordt. Een praatje of boodschap, helpen bij activiteiten, ondersteunen en zorgen… tot een bepaalde grens. Verder vond ik het leuk om kartrekker te zijn in de CPO. Meebesturen en plooien gladstrijken. Nu is het meer meepraten en -doen. Ik hoop op mijn beurt dat ik op medebewoners kan terugvallen als ik ziek ben en een beetje hulp nodig heb.
Als Havephof het goed doet en wij onze meerwaarde bewijzen, verwacht ik dat er vergelijkbare projecten in Goirle en omgeving verrijzen. Want ja, het wordt pijnlijk duidelijk dat de zorg steeds schaarser wordt, tegelijkertijd werkt het helend als je iets voor en met elkaar doet.
Ine
2023 – 2026