In juni 2022 ging ik kijken en luisteren in Goirle, wandelde ik mee met andere belangstellenden voor het project aan de Bergstraat. Ik had een turbulente tijd achter de rug, was sinds een jaar weduwe en verhuisd naar een appartement hoog in de lucht. En ineens maakte mijn hart een huppeltje. Markant gebouw met authentieke details. Weer zelf bouwen, terug naar grond onder mijn voeten. Een groene en tegelijk centraal gelegen locatie. Niet alleen, maar samen. Snel maakte ik een globale rekensom: ik zou het kunnen betalen.
Consent
Ik voelde me Pipi Langkous: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan. Zonder angst, maar met vertrouwen besloot ik een volstrekt onbekende weg te gaan. Geen projectontwikkelaar maar wij samen zouden als CPO ons project bouwen. Wist ik veel hoe je samen besluiten neemt, hoe je verschillen overbrugt.
Voor mij was de consentmethode een eyeopener. Eerst peil je uitvoerig ieders standpunt. Nadat je allemaal je zegje[s] hebt gedaan, neem je een besluit en krijgt iedereen de vraag: “Kun je hiermee leven?” Ben je iemand van meeste stemmen gelden, stokpaardjes of liever je eigen koers, dan kom je er niet uit.
Time out
Zo weinig twijfels ik in 2022 had, zoveel in 2024. Aanvankelijk liep ik hard van stapel, had bijna een dagtaak aan Havephof. Er moest zoveel gedaan worden terwijl de groep lang klein bleef en niet iedereen zich bekwaam voelde om taken op zich te nemen of actief mee te doen aan dat wat moe[s]t of wat gewoon leuk is.
Ik ging onderuit, was mijn huppeltje en Pipi kwijtgeraakt. Een time out van drie, vier maanden hielpen me mezelf terug te vinden. Sindsdien doe ik nog van alles, maar alleen nog dingen waar ik energie van krijg, die me voldoening geven, die ertoe doen. Want natuurlijk wil ik net als iedereen van betekenis zijn, mijn leven zingeven, ergens bij horen. En daar helpt Havephof bij.
Ida
2026